داغدیدگی : از دست دادن و فقدان


داغدیدگی : از دست دادن و فقدان

✅ بلافاصله یا چندماه پس از فقدان شخصی عزیز، یک دوره داغدیدگی طبیعی آغاز می‌شود.
✅ برخی نشانه ها و علایم مشخص این داغدیدگی عبارتند از: احساس غم و اندوه، اشتغال ذهنی با یاد از دست رفته، گریه و زاری، تحریک‌پذیری، بی‌خوابی، و مشکلاتی در تمرکز و انجام فعالیت‌های روزانه.
✅ زمان داغدیدگی بسته به گروه فرهنگی متفاوت است و معمولا طولانی‌تر از ۶ ماه نیست. با این حال داغدیدگی طبیعی ممکن است منجر به اختلال افسردگی تمام عیاری شود که مستلزم درمان است.
✅ برخی از افراد داغدار به عنوان بخشی از واکنش خود به فقدان، علایم مشخصه دوره افسردگی اساسی مانند احساس خلق افسرده، بی خوابی، بی اشتهایی و کاهش وزن را پیدا کنند.
✅ طول مدت و نحوه‌ی ابراز داغدیدگی در گروههای فرهنگی مختلف و درون یک گروه فرهنگی تفاوت‌های زیادی دارد.
✅ در این موارد تشخیص اختلال افسردگی اساسی گذاشته نمی‌شود مگر اینکه علایم "۲ماه" پس از فقدان ادامه داشته باشد.
✅ با این حال، وجود برخی علایم مشخصه سوگ طبیعی نمی‌باشد و ممکن است در افتراق داغدیدگی از دوره افسردگی اساسی مفید باشد. این علایم عبارتند از:
۱. احساس گناه در مورد مسایلی غیر از آنچه هنگام مرگ از سوی بازمانده انجام گرفته یا نگرفته؛
۲. افکار مربوط به مرگ غیر از احساس بازمانده مبنی بر اینکه کاش زنده نبود یا همراه شخص از دست رفته مرده بود؛
۳. اشتغال ذهنی بیمارگونه یا بی ارزشی؛
۴. کندی بارز روانی-حرکتی؛
۵. اختلال طولانی و بارز عملکرد؛
۶. تجربیات توهمی به غیر از تصور شنیدن صدا یا دیدن گذرای تصویر شخص فوت شده..


بنجامين جيمز سادوك، ويرجينيا آلكوت سادوك، پدرو روئيز. (٢٠١٥). خلاصه ي روان پزشكي (بر اساس DSM-5). ترجمه ي دكتر فرزين رضاعي (١٣٩٥). انتشارات ارجمند.



تمامی حقــوق مادی و معــنوی این سایت متــعلق به معـــاونت فرهنگی و دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه می باشد - طراحی:پارسه وب